Mowa jest srebrem, a MILCZENIE złotem. KRÓTKO I NA TEMAT...

Ludzie, którzy często występują publicznie, narażeni są na wiele pułapek. Ktoś może na przykład, po latach wyciągnąć im, to co kiedyś powiedzieli, jak się zachowywali albo po prostu łapać ich za słówka. Największa jest jednak pułapka samouwielbienia. Z czasem, osoba taka, zaprawiona w bojach i przemawiająca już właściwie na każdy temat, może zacząć popadać w zachwyt nad tym, co mówi, a nawet upajać się własnym głosem



Nadmierna rutyna czasem może też prowadzić do zbytniego rozluźnienia i rozmaitych ekstrawagancji, jak sypanie sprośnymi dowcipami, dawanie rozmaitych życiowych porad, czy gaworzenie o własnych przygodach. Niestety niektórym zdarza się to całkiem często. Mimo, że potykali się już nie raz, na tym, co im się „jakoś tak” wymsknęło. Może to być źródłem późniejszych problemów, zwłaszcza kiedy porusza się pewne tematy, w których ma się już to i owo za uszami. Niektórzy najwyraźniej zapomnieli, że musieli już kiedyś stawać przed chórem kobiet ubranych na czarno i tłumaczyć się ze swoich słów, że naprawdę nie mówili tego, co wszyscy inni słyszeli...

Szczególnie na tę przypadłość narażani są politycy, którym wszyscy czapkują i których przemówienia zawsze okraszane są sowitymi oklaskami. Wtedy łatwo jest stracić poczucie rzeczywistości i palnąć coś głupiego, pod publiczkę, dla jeszcze większego poklasku. A przecież wiadomo, że im więcej słów, tym większa szansa na popełnienie jakiejś gafy, a nawet palnięcie czegoś gorszego. Nie powinno więc nikogo dziwić, że prezydent podczas obchodów Święta Niepodległości przyznaje się do tego, że tak naprawdę, zawsze chciał być księdzem, tylko za bardzo uwierał go celibat, w tym zamyśle. Z drugiej strony, okazuje się, że czasem lepiej jest przemilczeć jakąś kwestię niż powiedzieć o dwa słowa za dużo.

Być może, wśród wielu innych obowiązków, warto też od czasu do czasu zaglądać do księgi przysłów i przypomnieć sobie, że może i mowa jest srebrem, ale milczenie złotem...
Wojciech Dobrowolski